... علی یکشنبه 11 آذر 1397 11:25 ب.ظ نظرات ()

چهار تا سگ ولگرد

ناقل: شیخ محمّد تقی بُهلول [18].
وارد مشهد كه شدم یكراست رفتم منزل دوستم «سیّد». هوا تاریك بود و سرد! ابر سیاهی آسمان را پوشانده بود و باد خنكی می‌وزید. كوبه ی در را به صدا در آوردم، صدایی از داخل حیاط بلند شد: - كیه؟! صدای همسرِ سیّد بود. جواب دادم: - منم، شیخ محمّد تقی بهلول.
[صفحه 106]
- ببخشید، چند لحظه صبر كنید، الان خدمتتان می‌رسم. فقط این چند تكّه كهنه ی بچّه را هم روی بند بیندازم … در كه به رویم باز شد، چشمم افتاد به كهنه های زیادی كه به روی بند داخل حیاط پهن شده بودند. زنِ سیّد با گشاده رویی گفت: - سلام علیكم حاج آقا! ببخشید كه معطّل شدید، بفرمایید داخل. جواب سلامش را دادم و همینطور كه داشتم داخل منزل می‌شدم سرم را پایین آوردم و از زیر كهنه‌ها رد شدم و گفتم: - راستی قدم نو رسیده مبارك باشد. ماشاءاللّه كِی متولّد شده است؟ - الان چهار روزه است. در همین هنگام، چهار پنچ تا بچه ی قد و نیم قد كه صدای مرا از داخل اتاق شنیده بودند، شادی كنان در حالی كه فریاد می‌زدند؛ «عمو بهلول آمده» ریختند دورَم و مرا كشان كشان به داخل اتاق بردند. عبا قبایم را كه بر سر جا لباسی دیواری آویزان كردم، چشمم افتاد به طفلی كه چهار دست و پا كنان به سویم می‌آمد. خم شدم و بغلش كردم. زنِ سیّد گفت: - حاج آقا شما زحمت نكشید، من خودم … حرفش را قطع كردم كه: - تو خودت چطوری می‌خواهی همزمان از دو تا بچّه ی شیرخواره و قنداقی موظبت كنی؟ - چاره چیست حاج آقا؟! خدا خودش كمَكِ مان كند. این روزها
[صفحه 107]
وضعیت سختی داریم. از طرفی سیّد، دست و بالشَ بسته است و به همین خاطر رفته به شهرستان تا شاید بتواند پولی، چیزی قرض كند، از طرفی هم من مریض شده ام و حالم خوب نیست و با این وضعیّت، مجبورم توی این هوای سرد، كهنه های دو تا بچّه را همزمان بِشُویَم و بیندازم روی بند و شب هم تا به صبح بیدار بمانم و مواظب شان باشم. حالا خرید و آشپزی و اینجور چیزها هم به جای خود! … حرف های زن سیّد كه به اینجا رسید، خیسِ عرق شده بود، نَفَسَش به شماره افتاده و اشك بر دور چشمانش حلقه زده بود. گفتم: - حالا شما امشب را بروید خوب استراحت كنید و همه ی بچّه‌ها را به من بسپارید. فردا هم خدا بزرگ است. اوّلش كمی تعارف كرد ولی بالاخره راضی شد و دعا كنان به سوی اتاق خودش رفت. ساعتی بعد، من در وسط اتاق خوابیده بودم و شش، هفت تا بچّه ی قد و نیم قد هم در اطرافم به خواب رفته بودند. نوزاد در سمت راستم بود و طفل در سمت چپم. همزمان با بلند شدن صدای خرّ و پُف بعضی از بچّه ها، صدای غرّش ابرهای تیره آسمان هم بلند شد … این چندمین دفعه ای بود كه با صدای نوزاد یا طفل بیدار می‌شدم و پستانك یا سر شیشه ی شیر را می‌تپاندم توی دهانشان و ساكت شان
[صفحه 108]
می‌كردم، امّا این بار هر دو با هم بیدار شدند و انگار كه با هم مسابقه گذاشته باشند شروع كردند به جیغ زدن! با دستپاچگی، پستانك را كردم توی دهان یكی و سر شیشه را توی دهان دیگری! هوا هم سردتر شده بود و دو تایِ دیگر از بچّه‌ها هم كه لحاف از رویشان كنار رفته بود در گوشه ای كِز كرده بودند. رفتم لحاف را به رویشان كشیدم و بلافاصله به سوی طفل و نوزاد برگشتم.آنها همچنان بی وقفه داشتند جیغ می‌زدند و شیشه و پستانك را به كناری انداخته بودند. هر چه سعی كردم با شیشه و پستانك ساكت شان كنم موفّق نشدم. وقتی بینی ام را به قنداقه ی نوزاد و لاستیكی طفل نزدیك كردم و بوییدم، ناخودآگاه سرم را پس كشیدم و بینی ام را محكم با انگشتان شست و سبّابه فشردم. بلافاصله به یاد كهنه های روی بند افتادم. درب راهرو را كه باز كردم صدای شُر شُرِ باران را شنیدم و چشمم به كهنه هَای روی بند افتاد كه از آن آب می‌چكید و توسط باد، همچون بادبان های یك كشتی توفان زده به این سو وآن سو می‌رفت. از همانجا به اتاقم برگشتم و یك راست رفتم به سمت بچّه هایی كه همچنان داشتند جیغ می‌زدند. متحیّر بودم كه چه كنم؟! ناگاه چشمم به عبایم افتاد كه بر روی جا لباسی، خودنمایی می‌كرد. آن را برداشتم و چهار تكّه كردم و به وسیله ی آن، كهنه های بچّه‌ها را عوض كردم. طولی نكشید كه بچّه‌ها به خواب عمیقی فرو رفتند، من هم با شنیدن صدای پیش خوانی اذان صبح كه از مناره های حرم امام رضا علیه السّلام به گوش می‌رسید، به سوی جا لباسی دیواری پیش رفتم. قبایم را پوشیدم.
[صفحه 109]
عمامه ام را بر سر نهادم و بدون عبا، راه حرم امام رضا علیه السلام را در پیش گرفتم! صدای واق، واقِ چند سگ ولگرد از كمی دورتر به گوش می‌رسید. همین كه به محوّطه ی بازی رسیدم كه هنوز ساختمان سازی نشده بود، چند سگ ولگرد و گرسنه، پارس كنان به سوی من حمله ور شدند. بدجوری دست و پایم را گُم كرده بودم. تا خواستم به دنبال سنگی بگردم، ناگهان دیدم آقایی كه شالِ سبزی بر سر و قبا و عبایی بر تن داشت در بین من و سگ‌ها ظاهر شد. بی آن كه چیزی بگوید، تنها نگاهی به سوی سگ‌ها انداخت. همه ی سگ‌ها ساكت و رام شدند و راهشان را گرفتند و از همان سویی كه آمده بودند بازگشتند. مات و مبهوت شده بودم و دهانم از تعجّب باز مانده بود و نمی‌توانستم چیزی بگویم، سؤالی بكنم یا تشكّر نمایم. خیلی دوست داشتم بدانم كه این آقای سیّد كیست و چگونه در آن لحظه در آنجا پیدایش شد و چطور شد كه سگ های وحشی و ولگرد، بی آن كه سنگی به سویشان پرتاب شود، رام شدند و برگشتند؟! … ناگاه، آن آقا، خود سر سخن را باز كرد و گفت: «اگر كسی، شب تا به صبح از بچّه های ما مراقبت كرده باشد، آیا ما قادر نیستیم چهار تا سگ را از او دفع كنیم؟!» تا خواستم چیزی بگویم، دیدم از «آقا» خبری نیست!
[صفحه 111]



كرامت به زوار

چیز نادیده چه لذت دارد
آنكه دیدست و چشیدست بصیرت دارد
هر كه نشناخت رضا را و اطاعت ننمود
از كجا، كی خبر از فیض و سعادت دارد؟
تا نیائی و نبینی تو جلال و كرمش
تو چه دانی كه به زائر چه محبت دارد
رأفتش را بنما درك تو از نام رئوف
چون ز لطفش به خلایق همه رأفت دارد
ضامن آهوی وحشی شده تا دریابی
كه به زوار و غریبان چه كرامت دارد
«آیه الله فخر المحققین شیرازی»